5

Meneer Dunne zat achter zijn mahoniehouten bureau in zijn immense hoekkantoor met complete eetkamer en privébadkamer met koelblauw graniet en roestvrij staal. Het was het kantoor waar ik op uit was. Ik had altijd gedacht dat als meneer Dunne over een jaartje of tien, vijftien met pensioen zou gaan, het van mij zou zijn.

Meneer Dunne was de aardigste van de drie oprichters van het bedrijf. Door zijn dikke bos wit haar en ronde buik leek hij een beetje op de Kerstman. Op kerstavond kroop hij zelfs in die rol en deelde op kantoor lekkers uit aan iedereen die nog aan het werk was. Vorig jaar kreeg ik een zuurstok en een sinaasappel van hem en toen ik ‘Bedankt, meneer Dunne’ zei, had hij gelachen en gezegd: ‘Wie is meneer Dunne? Ik ben de Kerstman!’ Het was best lief, op een suffe-opamanier.

Maar nu was zijn mond een strak, afkeurend streepje.

‘Ga zitten,’ zei hij en hij gebaarde naar een stoel aan zijn bureau. Ik gehoorzaamde vlug. Dit werd geen pretje. Ik had me nog nooit zo vernederd en beschaamd gevoeld. Ik wilde dit zo snel mogelijk achter me laten.

‘Ik wil zeggen dat het me ontzettend spijt,’ begon ik. Ik kon hem amper in de ogen kijken. Ik had mijn tieten laten zien aan de Kerstman en ik wist dat ik er elke keer dat ik hem zou zien aan zou moeten denken.

‘Zoiets is nooit eerder gebeurd en ik beloof dat het nooit meer…’

‘Lindsey,’ onderbrak hij me met een stem als een zweep. ‘Doug werkt onder je.’

Ik knipperde verbaasd met mijn ogen. Waar ging dit heen?

‘Nou, technisch gezien wel, ja,’ zei ik. ‘Maar ik ben niet degene aan wie hij verantwoording aflegt.’

‘Het kan me niet schelen aan wie hij verantwoording aflegt. Hij werkt in jouw team,’ zei meneer Dunne. ‘Hoe heb je dit kunnen doen?’

‘Het was fout,’ zei ik en ik liet vol schaamte mijn hoofd hangen. ‘Een stomme, stomme fout. Eentje die ik nooit meer…’

‘Ik weet dat je vanavond teleurgesteld bent, maar dat is geen excuus,’ zei meneer Dunne. ‘Je laat me geen keus.’

Angst steeg in me op, kneep mijn luchtwegen dicht en zorgde ervoor dat ik alleen maar kleine happen lucht kon nemen. Ik wist ineens wat hij ging zeggen en ik moest hem tegenhouden. Ik moest hem van gedachten doen veranderen.

‘Doug begon,’ flapte ik eruit. ‘Vraag het hem maar, hij zal het toegeven. Dat is natuurlijk geen excuus voor wat ik heb gedaan. Dat is niet wat ik wil zeggen…’

‘Ik moet je ontslaan,’ zei meneer Dunne.

Zijn woorden raakten me met de kracht van een donderslag die de lucht in tweeën rijt. Ik opende mijn mond, maar er kwamen geen woorden uit. Mijn hele lichaam begon te trillen.

Meneer Dunne zuchtte. ‘Lindsey, ik mag je. Je doet goed werk. Maar naast het feit dat je de fatsoensnormen van dit kantoor hebt overtreden, heb je het bureau ook blootgesteld aan een ernstige aanklacht van seksuele intimidatie. Je weet dat we een beleid hebben om dit soort dingen te voorkomen.’

‘Doug zal ons echt niet aanklagen!’ zei ik en mijn stem schoot richting een hysterisch gegil. ‘Ik praat wel met hem, ik beloof dat hij geen aanklacht in zal dienen.’

‘Als je het maar laat!’ bulderde meneer Dunne. Nu was hij echt kwaad. Rode vlekken verschenen op zijn konen. ‘Wil je dat hij zal zeggen dat je hem gevraagd hebt het stil te houden? Wil je dat hij zal zeggen dat je hem hebt bedreigd? Wil je de naam van dit kantoor – het kantoor dat ik uit het niets heb opgebouwd – door het slijk halen met een rechtszaak?’

‘Nee, nee, dat bedoelde ik niet,’ zei ik terwijl ik onbewust mijn handen vouwde als in gebed. Jezus, ik maakte het alleen maar erger. Ik moest nu helder nadenken, alles hing ervan af. Ik moest mezelf verkopen zoals ik nog nooit iets verkocht had.

‘Geef me alstublieft nog een kans,’ smeekte ik. Ik was op mijn knieën gegaan als dat zou helpen. Ik zou zijn voeten gekust hebben en elke dag koffie voor hem hebben gehaald. Ik zou er alles voor over hebben om mijn baan te houden. Hoe kon me dit overkomen?

De verontrusting die ik bij het wachten op Masons mededeling had gevoeld was niets vergeleken met dit. De paniek verspreidde zich als een lopend vuurtje door mijn lichaam. Ik trilde zo hevig dat meneer Dunne het opmerkte, waardoor zijn gezichtsuitdrukking iets zachter werd.

‘Ik zal nog harder werken. Ik zal nog beter mijn best doen. Ik beloof dat ik nooit meer zoiets zal doen,’ piepte ik.

‘Ik geloof je,’ zei meneer Dunne. ‘Maar het is te laat. Het leed is geschied. Je kende ons beleid. Je begreep de consequenties. Het spijt me.’

‘Nee, nee, nee,’ zei ik. ‘Dat kunt u niet menen. Dat kan gewoon niet. Alstublieft.’

‘Lindsey, je kunt een aanbeveling krijgen,’ zei hij, ‘meer kan ik niet voor je doen.’

‘Maar…’ begon ik.

‘Je moet nu gaan,’ onderbrak meneer Dunne me. ‘Neem alsjeblieft meteen je spullen mee. Dit is voor mij ook niet makkelijk.’

Ik staarde hem aan terwijl mijn hersens op volle toeren draaiden. Ik moest dit fiksen, ik kon dit fiksen, ik kon…

Maar meneer Dunne stond al op en liep naar zijn deur, die hij voor me openhield.

En zomaar, in een vingerknip, was mijn leven voorbij.